October 18, 2021

Φέρνει νόμο για τα σόσιαλ μίντια η κυβέρνηση;

📷 | Dimitris Vetsikas / Pixabay

Στην πολιτική, η σημειολογία είναι το παν, καθώς προμηνύει το τι θα επακολουθήσει και μπορεί να έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε τους πολιτικούς «ψεύτες», στην πραγματικότητα όμως προειδοποιούν σχεδόν πάντα για τις δυσάρεστες ή ευχάριστες αλήθειες που επιφυλάσσουν.

Σε αυτό το πλαίσιο και έχοντας κατά νου πως τα πάντα κάτι σημαίνουν, μόνο τυχαία δεν πρέπει να θεωρείται η συζήτηση στη Βουλή για το «επίπεδο του δημόσιου διαλόγου», που κάλεσε ο πρωθυπουργός της χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης. Μια συζήτηση μάλλον πρωτοφανής ή τέλος πάντων ασυνήθιστη για τα κοινοβουλευτικά δεδομένα.

Όμως, ακόμη και συνηθισμένη να ήταν μια τέτοια πρακτική, τι ακριβώς να συζητήσει η Βουλή για το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου; Όταν πολλοί από τους παριστάμενους του δίνουν και καταλαβαίνει κάθε φορά που εκφράζονται δημόσια (είτε στα κανάλια είτε στα σόσιαλ μίντια), ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που συχνά αναπαράγουν ψευδείς ειδήσεις από το βήμα του κοινοβουλίου. Ποιο ακριβώς επίπεδο, όταν κάθε μεγάλη συζήτηση τα τελευταία χρόνια καταλήγει σε παράλληλους μονόλογους, όπου δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) βουλευτές παίρνουν το λόγο για να επαναλάβουν με τη σειρά τα ίδια και τα ίδια, δείχνοντας πολλές φορές μεγαλύτερο ζήλο κι απ’ αυτόν που δείχνουν οι έφηβοι στους χαρακτηριστικούς τσακωμούς “της ηλικίας”.

Η ματαιότητα της συζήτησης αποδείχθηκε και στην πράξη, με τα ίδια τα κόμματα να μην επιδεικνύουν κανένα “ανώτερο επίπεδο” στην μεταξύ τους αντιπαράθεση (έστω για αυτή τη μέρα) και να παίζουν και πάλι μπάλα σε γήπεδο Γ’ Εθνικής, όπως δήλωσε πως δεν θέλει να συμβεί ο Κ. Μητσοτάκης, διασταυρώνοντας τα ξίφη τους γύρω από θέματα όπως ο Βαξεβάνης, τα ανώνυμα τρολ του διαδικτύου και οι κοπτοραπτικές των επικοινωνιακών τους μηχανισμών, λες κι αυτά αφορούν τη Βουλή ή λες και δεν τα έχουν ξανασυζητήσει δεκάδες φορές.

Ήταν όμως εντελώς άσκοπη η συζήτηση; Πιθανότατα όχι, μιας και αποτελεί μάλλον το ορεκτικό πριν το κυρίως πιάτο: την επιβολή “κανόνων” στα σόσιαλ μίντια.

Αν παρατηρήσει κανείς τις πολιτικές συζητήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ θα διαπιστώσει πως σχεδόν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη ανησυχία έχει κυριεύσει τους εκπροσώπους των κομμάτων και κυρίως αυτούς της κυβέρνησης.

Παντού γίνεται λόγος για για τον τρόπο που σχολίασαν οι πολίτες την υπόθεση Λιγνάδη, για το γεγονός ότι ορισμένοι από αυτούς επιχείρησαν να εμπλέξουν τον ίδιο τον πρωθυπουργό, για τις φήμες που διαρρέονται σχετικά με τις ΜΚΟ και τα ανήλικα προσφυγόπουλα, για το τουϊτερικό hashtag #ΝΔ_παιδεραστες κλπ.

Ο λάκκος δεν είναι ιδιαίτερα βαθύς, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να πέφτει μέσα, μιας και τα στελέχη του -σαν να έχουν πιστέψει και οι ίδιοι τις κατηγορίες της ΝΔ πως το κόμμα τους φταίει για το κακό κλίμα που έχει δημιουργηθεί- περιορίζονται σε απαντήσεις του τύπου «τα έχουμε περάσει αυτά, πριν από σας». Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, στον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται σε τέτοια αγρανάπαυση που δεν αντιδρούν ακόμα κι όταν τους κατηγορούν (όπως τον κ. Βέττα σε εκπομπή του Kontra Channel καλή ώρα) για το περιβόητο ρεπορτάζ του Βασίλη Λαμπρόπουλου στο φιλοκυβερνητικό «Βήμα» (!), σύμφωνα με το οποίο ο Λιγνάδης προσέγγιζε προσφυγόπουλα μέσω των ΜΚΟ.

Στρώνει, επομένως, η κυβέρνηση το δρόμο για ένα νομοσχέδιο που θα προστατεύει την “ποιότητα της δημοκρατίας μας” και το “επίπεδο του δημόσιου διαλόγου”, θέτοντας περιορισμούς, ελέγχους ή και ποινικές διώξεις για όσα γράφονται στο διαδίκτυο;

Όπως δήλωσε ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, Άκης Σκέρτσος, επιθέσεις σαν κι αυτές στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη με αφορμή το σκάνδαλο Λιγνάδη, αποτελούν «απόπειρα επίθεσης σε θεσμούς του πολιτεύματος» και μάλλον δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως η εν λόγω ρητορική παραπέμπει στην τακτική που εφαρμόζεται στην Τουρκία, όπου η κριτική απέναντι στον Ερντογάν μπορεί να κατηγοριοποιήσει έναν πολίτη ως «εχθρό της δημοκρατίας» ή «φίλο της τρομοκρατίας», οδηγώντας τον ακόμα και στη φυλακή.

Την ίδια στιγμή, μεγάλα μέσα ενημέρωσης, μέσω των αρθρογράφων τους, αρχίζουν να διακατέχονται από παρόμοιους προβληματισμούς και κάποια έχουν σχεδόν καταλήξει πως το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει την ελευθερία έκφρασης στο διαδίκτυο είναι προβληματικό και επομένως πρέπει να αλλάξει.

Leave a Reply

%d bloggers like this: