October 18, 2021

Πού το πάει ο Μητσοτάκης;

Είναι να αναρωτιέται κανείς, τι έχει στο μυαλό του ο πρωθυπουργός.

Υπό την ανοχή του, ο δημόσιος διάλογος δηλητηριάζεται συστηματικά από εμπρηστικές δηλώσεις στελεχών του, που έχουν χωρίσει την κοινωνία στα δύο: σε καλούς και κακούς, στους δικούς μας και τους άλλους. Υπό την ανοχή του, η Νέα Δημοκρατία πολιτεύεται με φρασεολογία πεζοδρομίου, σύμφωνα με την οποία όποιος αντιδρά είναι «μπαχαλάκης», τα δημόσια πανεπιστήμια της χώρας είναι «άνδρα ανομίας», γειτονιές όπως τα Εξάρχεια «θα καθαρίσουν», τα χέρια της αστυνομίας είναι «λυμένα» και πάει λέγοντας.

Είναι αυτός που έκανε σημαία του το δόγμα “Νόμος & Τάξη”, το οποίο εξελίσσεται σε προσωπικό του Βατερλώ, με την χώρα να πληρώνει τα σπασμένα και να οδηγείται σε καταστάσεις εκτός ελέγχου, που όμοιές της είχαμε χρόνια να δούμε και οι οποίες δεν αφορούν πια τα Εξάρχεια, αλλά ολόκληρη την Αθήνα.

Είναι αυτός που επέτρεψε να δυσφημείται και να παρουσιάζεται η χώρα ως «άγρια Δύση» και να εμφανίζεται ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ως «Λούκι Λουκ» που θα βάλει τάξη.

Επί των ημερών του, είδαμε την αστυνομία να δέρνει τους νέους στις πλατείες της Αθήνας, να μπουκάρει στο σπίτι της οικογένειας Ινδαρέ που είχε την ατυχία να ζει κοντά σε κατάληψη, να εισβάλλει χωρίς ένταλμα σε σπίτια φοιτητών που αντιδρούν στον νόμο Κεραμέως, να δρα ανεξέλεγκτη στα Εξάρχεια με επιθέσεις ακόμα και σε μαγαζιά, να καταστρέφει ανθοδέσμη στη μνήμη του δολοφονημένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, να χειρίζεται με προκλητικό τρόπο την υπόθεση του αδικοχαμένου Βασίλη Μάγγου, να κυνηγάει μαθητές έξω από το υπουργείο Παιδείας, να συλλαμβάνει στο σωρό, να μοιράζει άδικα πρόστιμα, να κατεβάζει εσώρουχα φοιτητριών και πάει λέγοντας.

Καμία σχέση δηλαδή με τον Λούκι Λουκ, που κυνηγούσε το έγκλημα.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, ο Μητσοτάκης επέλεξε να κρυφτεί, αφήνοντας τα στελέχη του να αλωνίζουν, προσπαθώντας να μας πείσουν πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, πως «περνάει η αστυνομία και χειροκροτάει ο κόσμος». Δεν ακούστηκε μισή συγγνώμη. Κι ύστερα από πλήθος παρόμοιων περιστατικών, βίας και ασυδοσίας, φτάσαμε στη Νέα Σμύρνη και τον ξυλοδαρμό ενός ανθρώπου που είχε την ατυχία να βρεθεί μπροστά στα όργανα της “τάξης”, όπως την φαντασιώνεται ο Χρυσοχοΐδης. Η γενική κατακραυγή που ακολούθησε, θα περίμενε κανείς να ταρακουνήσει την κυβέρνηση. Όμως, όχι.

Αντί να επέμβει αποφασιστικά, βοηθώντας την κατάσταση να εκτονωθεί, αμόλησε ξανά τους πιο φανατισμένους μπας και πείσουν την κοινωνία με τα στρεβλά τους επιχειρήματα πως -ακόμη μια φορά- τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Μάθαμε από το ΑΠΕ, που υπάγεται στο πρωθυπουργικό γραφείο, πως προηγήθηκε επίθεση εναντίον των αστυνομικών, κάτι που δεν αποδείχθηκε ποτέ. Μάθαμε από τον Κυρανάκη τα στοιχεία και τις πολιτικές πεποιθήσεις του πολίτη που ξυλοκοπήθηκε και πως επιχείρησε να πάρει το όπλο του αστυνομικού, κάτι που επίσης δεν αποδείχθηκε (δεν μπορούσε καν να σταθεί). Μάθαμε από τη Βούλτεψη και τον Μπογδάνο πως δεν υπάρχουν προσωπικά δεδομένα, όταν σε δέρνουν στη μέση της πλατείας.

Και καταλάβαμε πως επιλογή του Μητσοτάκη ήταν να κρυφτεί ξανά, παρά το γεγονός πως το συγκεκριμένο περιστατικό προκάλεσε οργή σε ολόκληρη τη χώρα.

Εμφανίστηκε (και μάλιστα με διάγγελμα) μόνο μετά τον ξυλοδαρμό του αστυνομικού της ομάδας Δράση στη Νέα Σμύρνη, λες και τόσο καιρό περίμενε ένα τέτοιο γεγονός. Θα μπορούσε τουλάχιστον να έχει την ωριμότητα και τη σύνεση να παρουσιαστεί ενωτικός και πάνω απ’ όλα ειλικρινής. Όμως, όχι.

Επέλεξε να διχάσει ξανά, να υπονοήσει πως οι νέοι καταστρέφουν και δεν δημιουργούν, να κατηγορήσει άλλους πως σπέρνουν το μίσος και το διχασμό, να τονίσει πως ο ίδιος -από τις εκλογές και μετά- αποτελεί εγγυητή της ενότητας, της ασφάλειας και την ευημερίας όλων των Ελλήνων, παρόλο που έχει αποτύχει παταγωδώς και στα τρία.

Επέλεξε να πουλήσει φτηνό πολιτικό “τσαμπουκά” με φράσεις όπως «δεν θα επιτρέψω, δεν θα αφήσω, αυτές οι εικόνες θα είναι οι τελευταίες», την ώρα που η οργή ξεχειλίζει και η ένταση έχει φτάσει στο υψηλότερο σημείο από τη μέρα που ανέλαβε. Φράσεις ανώφελες και αυτοαναιρούμενες, όπως το «δεν θα αφήσω κανέναν να διχάσει», που από μόνο του είναι διχαστικό, καθώς μετακυλίει όλες τις ευθύνες αλλού.

Χρέος του ήταν να εκτονώσει την κατάσταση ως πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων, όπως ο ίδιος έλεγε. Αντ’ αυτού προκάλεσε ακόμα περισσότερο θυμό με την μονομέρεια και την προκατάληψη με την οποία προσεγγίζει τα πράγματα. Η αστυνομία θύμα των νέων, αυτό ήταν το συμπέρασμα του Μητσοτάκη.

Που το πάει άραγε; Το γεγονός ότι ανεβάζει την ένταση αντί να την ρίχνει, μαρτυρά πως βρισκόμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο. Όμως, έτσι θα πορευτεί; Εκφοβίζοντας ή δέρνοντας όποιον στέκεται εμπόδιο στην επανεκλογή του;

Θα συνεχίσει να χωρίζει την κοινωνία στα δύο, στρέφοντας τους λεγόμενους νοικοκυραίους και όσους χάφτουνε πως όλο αυτό αποτελεί πράγματι νόμο και τάξη ενάντια στη νεολαία και όσους έχουν κουραστεί να κυβερνιούνται από την ισχύ των γκλοπς, όπως έλεγε μία μόλις μέρα μετά τις εκλογές του Ιούλη “γαλάζιος” αστυνομικός;

Είναι φαίνεται επιλογή του να πάρει τον ακροδεξιό κατήφορο, αναδεικνύοντας στελέχη όπως ο “εξαφανισμένος” μέχρι πρότινος Κυρανάκης, η Βούλτεψη, ο Μπογδάνος, ο Μαρκόπουλος και τόσοι άλλοι εριστικοί φαφλατάδες, αντί των σοβαρών στελεχών της παράταξης.

Κι αυτό γιατί δεν έχει τίποτα σοβαρό να επιδείξει. Απέτυχε πλήρως στη διαχείριση της πανδημίας, μοιράζοντας λεφτά στα ΜΜΕ αντί για τα νοσοκομεία. Τορπίλισε την ελληνική οικονομία, κάτι που μένει να φανεί (αν δε φαίνεται ήδη). Δεν πέτυχε κανέναν στόχο, από όσους είχε θέσει προεκλογικά, πέρα από το να ικανοποιήσει συγκεκριμένα συμφέροντα, που τον βοήθησαν να “ανεβεί”. Η θητεία του μοιάζει όλο και περισσότερο στην αποτυχημένη θητεία Σαμαρά.

Την ίδια στιγμή, είναι ο Σαμαράς που τον αντιπολιτεύεται σκληρότερα από όλους, όχι οι μπαχαλάκηδες. Είναι η περιβόητη σαμαρική πτέρυγα που απειλεί πως θα τον ρίξει, μέσω της ιδεολογικής της πλατφόρμας – του antinews, αλλά από ό,τι φαίνεται τον “κρατάει” κιόλας. Γιατί εδώ και καιρό ο πρωθυπουργός μοιάζει να σέρνεται πίσω από τους “σαμαρικούς”, προσπαθώντας να τους ικανοποιήσει, να τους καθησυχάσει, όσο αυτοί ανενόχλητοι υπονομεύουν με δηλώσεις τους το όποιο κυβερνητικό έργο.

Έρμαιο των ακροδεξιών συνοδοιπόρων του, σέρνεται πίσω από τη δική τους ατζέντα, προσπαθώντας μάλλον να την “κλέψει” και στήνει σκηνικό έντασης και κοινωνικής πόλωσης, πιστεύοντας πως έτσι θα επανεκλεγεί. Ότι και να κάνει όμως, η πτέρυγα Σαμαρά δεν πρόκειται να του χαριστεί. Η πολιτική της επιβίωση, άλλωστε, συνδέεται άρρηκτα με την πτώση του Μητσοτάκη, κάτι που ο πρωθυπουργός μοιάζει να ξεχνάει, όπως ξεχνάει το πού έφτασαν τα ποσοστά της ΝΔ την τελευταία φορά που αντί για έργο, το μόνο που είχε να επιδείξει ήταν “τάξη και ασφάλεια”.

Πολλές φορές στο παρελθόν, έχει κατηγορήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους πως επενδύουν στην καταστροφή, όμως καιρός να προσέξει, γιατί με τις δικές του επιλογές φτάσαμε σε μια εύθραυστη ισορροπία, που απειλεί να αφήσει πίσω της “καμένη γη”. Εκτός κι αν εκεί βασίζει την πολιτική του επιβίωση, για αυτό και παρουσιάζεται αδιάλλακτος, αμετανόητος, χωρίς μισή συγγνώμη για το μπάχαλο που έχει προκαλέσει.

 

Leave a Reply

%d bloggers like this: