November 9, 2020

Κίνα και Ρωσία σε άρνηση – Θρηνούν ακόμα την ήττα του “πατριώτη” Τραμπ

📷 Gerd Altmann / Pixabay

Οι ΗΠΑ έχουν νέο πρόεδρο και -όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις- ηγέτες από όλο τον κόσμο στέλνουν συγχαρητήρια τηλεγραφήματα προς τον νικητή τον εκλογών, Τζο Μπάιντεν, θέλοντας έτσι να δείξουν ένα θετικό κλίμα και μια διάθεση συνεννόησης, έστω κι αν δεν συμφωνούν πλήρως με το πολιτικό του πρόγραμμα ή τελοσπάντων δεν ανήκουν στο ίδιο ιδεολογικό ρεύμα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ελλάδα, καθώς συγχαρητήρια απέστειλε τόσο η κυβέρνηση όσο και κόμματα της αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜέΡΑ25), ενώ παρόμοια στάση κράτησαν κυβερνήσεις και κόμματα της ευρωπαϊκής ηπείρου, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. Από τη χριστιανοδημοκράτισσα Μέρκελ και τον φιλελεύθερο Μακρόν μέχρι τους σοσιαλιστές πρωθυπουργούς της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, Πέδρο Σάντσεθ και Αντόνιο Κόστα, άπαντες έσπευσαν να χαιρετίσουν τον νέο συνομιλητή τους στο τραπέζι των αποφάσεων. Αυτό εξάλλου είναι η πεμπτουσία της “πολιτικής”.

Ακόμα και ο Βρετανός πρωθυπουργός, Μπόρις Τζόνσον, παρόλο που πολιτικά θεωρείται πιο κοντά στον Τραμπ παρά στους Ευρωπαίους ή τον Μπάιντεν, δε δίστασε να κάνει λόγο για ένα «ιστορικό επίτευγμα» του δίδυμου Μπάιντεν – Χάρις.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον πάντως να δούμε ποιοι ήταν αυτοί που δεν συνεχάρησαν τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ. Από τις λεγόμενες “μεγάλες δυνάμεις” αυτές που δεν τήρησαν τους στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας ήταν η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες περιμένουν υποτίθεται το τελικό αποτέλεσμα, παρόλο που το επίσημο αμερικανικό κράτος έχει αποφανθεί πως υπάρχει νικητής, κάτι που αναγνωρίζει πλέον και μεγάλο μέρος των Ρεπουμπλικανών, του κόμματος δηλαδή με το οποίο ήταν υποψήφιος ο Τραμπ.

Στο ίδιος μήκος κύματος κινήθηκε και η Τουρκία, κάτι αναμενόμενο μιας και η σχέση των γειτόνων με την πλευρά Μπάιντεν ήταν κακή εδώ και καιρό. Όμως η στάση της Τουρκίας στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει και τόσο πολύ ενδιαφέρον όσο αυτή της Κίνας και της Ρωσίας κι αυτό γιατί οι δύο αυτές υπερδυνάμεις αποτελούν τα τελευταία χρόνια τους βασικότερους ανταγωνιστές των ΗΠΑ.

Και έχει ενδιαφέρον γιατί αυτή η αμηχανία, στα όρια του εκνευρισμού, που παρουσιάζουν Ρωσία και Κίνα μοιάζει παράλογη. Υποτίθεται πως ο υπερπατριώτης Τραμπ, που είχε βάλει σκοπό της ζωής του να κάνει την Αμερική «Μεγάλη Ξανά», θα έπρεπε να τρομάζει τους βασικούς ανταγωνιστές του. Και η εκλογική του ήττα από τον «Κοιμισμένο Τζο» θα έπρεπε να τους χαροποιεί.

Ειδικά η Κίνα, που είχε κυριολεκτικά στοχοποιηθεί από τον Τραμπ κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2016 ως νο1 κίνδυνος για την οικονομική ευμάρεια των ΗΠΑ, θα έπρεπε να χαίρεται που ξεφορτώθηκε έναν πολιτικό που έκανε καριέρα χρησιμοποιώντας το όνομά της. Θυμηθείτε εξάλλου πως ακόμα και στο μέτωπο της πανδημίας, ο Τραμπ διάλεξε να πορευθεί με σημαία του τον περίφημο… «κινεζο-ιό» (όπως αποκαλούσε τον covid).

Τα ίδια ισχύουν βέβαια και για τη Ρωσία, η οποία αποτελεί παραδοσιακό αντίπαλο των Ηνωμένων Πολιτείων. Θα περίμενε κανείς πως υπό την προεδρία ενός πολιτικού που έγινε σύμβολο της αμερικανικής εθνικοφροσύνης, οι σχέσεις των δύο χωρών θα γνώριζαν ραγδαία επιδείνωση. Κάθε άλλο. ΗΠΑ και Ρωσία είχαν για 4 χρόνια μια σχεδόν αρμονική συνύπαρξη, με την τελευταία μάλιστα να αναβαθμίζει τον ρόλο της σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει η πλειοψηφία των αναλυτών παγκοσμίως, που δέχεται πως σχεδόν κάθε κίνηση του Τραμπ στην γεωπολιτική σκακιέρα αποδυνάμωσε τις θέσεις της χώρας του και ενίσχυσε σημαντικούς αντιπάλους, όπως Ρωσία, Κίνα, Ιράν.

Έτσι λοιπόν προκύπτει το εξής ευτράπελο: ο Τραμπ εκλέγεται το 2016 με σημαία του τον πατριωτισμό και αποχωρεί το 2020, προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού στους παραδοσιακούς συμμάχους της χώρας του (Ευρώπη), τη στιγμή που οι μεγάλοι της αντίπαλοι δεν μπορούν να χωνέψουν την ήττα του…

Κινεζομάχοι, ρωσοφοβικοί και λοιπές ψεκασμένες δυνάμεις συστρατεύθηκαν πίσω από έναν αντισυστημικό (όπως πίστευαν) μεγιστάνα που αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες για φοροδιαφυγή, θεωρώντας πως είναι ο μόνος πατριώτης πολιτικός μέσα σε έναν εσμό προδοτών και εθνομηδενιστών πολιτικάντηδων.

Ποτέ πριν η τύφλωση, η προβατοποίηση και η σανοφαγία του ακροδεξιού ακροατηρίου δεν είχε τόσο θεαματικά αποτελέσματα όσο στην περίπτωση Τραμπ. Και σημειωτεόν, ακόμη και τώρα οι οπαδοί του απερχόμενου προέδρου αρνούνται πεισματικά να ξυπνήσουν από το όνειρο και να δουν κατάματα την εξαπάτηση που υπέστησαν. Αντιθέτως, με διαμαρτυρίες στους δρόμους των ΗΠΑ δίνουν την ύστατη μάχη να κρατήσουν τον μεγιστάνα στην εξουσία.

 

Leave a Reply

%d bloggers like this: