November 24, 2020

Βοτανικός: Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες

Ραγδαίες εξελίξεις στον Παναθηναϊκό, καθώς ύστερα από πολλά χρόνια υποσχέσεων προς τον κόσμο του συλλόγου και 14 μήνες μετά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της σημερινής κυβέρνησης, ήρθε η ώρα των ανακοινώσεων σχετικά με την επίλυση του γηπεδικού ζητήματος.

*Γράφει ο Ιάκωβος Νικολαΐδης

Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός, ΠΑΕ, Δήμος Αθηναίων, Υπουργείο Ανάπτυξης και οι τράπεζες Πειραιώς και Άλφα ύστερα από μπαράζ διαβουλεύσεων υπέγραψαν μνημόνιο συναντίληψης και όλα δείχνουν πως ένα καινούργιο γήπεδο περίπου 35 χιλιάδων θέσεων μαζί με σύγχρονες εγκαταστάσεις για τον Ερασιτέχνη θα μπορούν να υλοποιηθούν εντός τριετίας αν οι άνθρωποι του συλλόγου πουν το τελικό ναι και δεχτούν να παραχωρήσουν στο Δήμο τον χώρο στον οποίο σήμερα βρίσκεται η ιστορική τους έδρα, επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Μάλιστα, θα περίμενε κανείς πως μια τέτοια εξέλιξη θα έβρισκε ενωμένο τον κόσμο του «τριφυλλιού», όπως έχει συμβεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις με οπαδούς άλλων ομάδων, μιας και η υπόσχεση ενός ολοκαίνουργιου γηπέδου έχει από μόνη της την ικανότητα να κάμπτει τις αντιστάσεις και να κάνει στην άκρη τις όποιες διαφωνίες ή αντιθέσεις.

Όμως, το παραδοσιακά «δύσκολο» και δύσπιστο κοινό των πρασίνων φαίνεται πως θα πρωτοτυπήσει για ακόμη μια φορά, καθώς ήδη με τις πρώτες ανακοινώσεις για καταρχήν συμφωνία έχει αναπτυχθεί ένα ρεύμα αμφισβήτησης και αντίδρασης στην προοπτική της λεγόμενης «Διπλής Ανάπλασης», της κατασκευής δηλαδή γηπέδου στον Βοτανικό και μητροπολιτικού πάρκου στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή

Στις 7 του περασμένου Ιούλη, έναν ακριβώς χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2019 και χωρίς καμία μέχρι τότε σημαντική εξέλιξη στο θέμα του γηπέδου, η Γενική Συνέλευση του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού συνεδρίαζε προκειμένου να εκλέξει νέο πρόεδρο. Είχε προηγηθεί η αποχώρηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου από τα κοινά του Α.Ο κατόπιν σχετικής συνέντευξης τύπου, στην οποία εξηγούσε τους λόγους.

«Οι τελευταίες εξελίξεις στο Βοτανικό δείχνουν ότι κάποιοι θέλουν να γκρεμίσουν τη Λεωφόρο πριν ικανοποιηθεί όλος ο ΠΑΟ» είχε πει και παράλληλα υπογράμμιζε πως η αξία της Λεωφόρου ως ¨οικοπέδου” στο κέντρο της Αθήνας αποτιμάται κοντά στα 300 εκατομμύρια ευρώ, ενώ το πρότζεκτ του Βοτανικού αναμένεται να κοστίσει λιγότερο, περίπου 165 εκατομμύρια ευρώ.

Ταυτόχρονα, ήταν σαφές με βάση προηγούμενες δηλώσεις του Δ. Γιαννακόπουλου, αλλά και από τα συμφραζόμενα, πως οι συζητήσεις μεταξύ Δήμου Αθηναίων, κυβέρνησης και Γιάννη Αλαφούζου όχι μόνο άφηναν εκτός Βοτανικού τον μπασκετικό ΠΑΟ, αλλά -κυρίως- άφηναν εκτός ΠΑΕ τον Δ. Γιαννακόπουλο, ο οποίος όλο το προηγούμενο διάστημα προσπαθούσε (μάταια όπως αποδείχθηκε) να εμπλακεί στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό.

Είναι χαρακτηριστικές, εξάλλου, οι ατάκες που ο Δ. Γιαννακόπουλος αποδίδει στον Γ. Αλαφούζο σχετικά με το πρότζεκτ του Βοτανικού και την ενδεχόμενη εμπλοκή Γιαννακόπουλου στη διοίκηση του ποδοσφαιρικού τμήματος. «Δεν θα γίνει ο Βοτανικός, αλλά και να γίνει θα χρειαστούν χρήματα» έλεγε το αφεντικό της ΠΑΕ, ενώ παράλληλα ισχυριζόταν πως έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύει στο όλο εγχείρημα.

Πίσω στη ΓΣ της 7ης Ιούλη

Υπ’ αυτές τις συνθήκες (παραίτηση Γιαννακόπουλου, μυστήριο και σιγή γύρω από τον Βοτανικό, κλίμα διχόνοιας στις τάξεις των φίλων της ομάδας που τροφοδοτείται κυρίως από τη συζήτηση σχετικά με το ποιος φταίει για το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει το ποδοσφαιρικό τμήμα) συνέρχεται η Γενική Συνέλευση των μελών του Ερασιτέχνη.

Οι αρχαιρεσίες για την ανάδειξη νέου διοικητικού συμβουλίου είναι θυελλώδεις και επικρατεί έντονη καχυποψία απέναντι στον υποψήφιο πρόεδρο, Παναγιώτη Μαλακατέ, παρόλο που ο τελευταίος είναι γνωστός και ενεργός Παναθηναϊκός. Η συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο Μαλακατέ ενός ανθρώπου του Δήμου οξύνει ακόμα περισσότερο τα πνεύματα και ζητούνται εξηγήσεις.

Οι οργανωμένοι του «τριφυλλιού» απαιτούν από τον υποψήφιο πρόεδρο να δεσμευθεί ενώπιον της συνέλευσης πως εφόσον εκλεγεί δεν θα προχωρήσει σε καμία ενέργεια εάν πρώτα δεν έχει ενημερώσει τα μέλη, λαμβάνοντας και τη σύμφωνη γνώμη της ΓΣ. Ο Παναγιώτης Μαλακατές δεσμεύεται πλήρως και στη συνέχεια εκλέγεται πανηγυρικά πρόεδρος του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, ελλείψει βέβαια κάποιας αξιόπιστης εναλλακτικής.

Ηρεμία πριν την καταιγίδα

Ακολουθεί μια παρατεταμένη περίοδος σιγής. Ο δήμαρχος έκανε λόγο για εξελίξεις μες στο καλοκαίρι, όμως τίποτα. Στη συνέχεια υπήρξαν δεσμεύσεις για τέλη καλοκαιριού και ύστερα για μέσα και τέλη Σεπτέμβρη. Όμως και πάλι τίποτα. Κάπως έτσι, φτάνουμε στην περασμένη εβδομάδα, όταν -με διαδοχικά δημοσιεύματά της- η Καθημερινή, ιδιοκτησίας Αλαφούζου, ανακινεί το θέμα, υποστηρίζοντας πως βρισκόμαστε κοντά σε συμφωνία. Μάλιστα διαρρέει και τους όρους που αρχικά γίνονται δεκτοί με δυσαρέσκεια από την πλειοψηφία του κόσμου του Παναθηναϊκού, καθώς αποδίδουν ενοίκιο ύψους περίπου ενός εκατομμυρίου ευρώ το χρόνο στον Δήμο συν κάποιες εμπορικές χρήσεις.

Η Καθημερινή επανέρχεται και κάνει λόγο για ευνοϊκότερους όρους. Στο τέλος της εβδομάδας, χωρίς καμία επίσημη προειδοποίηση, όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές συναντιούνται και υπογράφουν το μνημόνιο συναντίληψης. Παράλληλα, ενημερώνουν τον τύπο για τις λεπτομέρειες και εκεί διαπιστώνεται πως, όντως, οι όροι έχουν αλλάξει προς όφελος του Παναθηναϊκού. Η είδηση παίζει πλέον παντού, σκορπώντας αισιοδοξία στην πλειοψηφία του “πράσινου” κόσμου. Όχι όμως σε όλους. Σημαντική μερίδα του κόσμου του τριφυλλιού φαίνεται πως θα “οχυρωθεί” πίσω από τη Λεωφόρο.

Ναι ή όχι;

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η συμφωνία δεν είναι άσχημη για τον Παναθηναϊκό. Ειδικά για τον Ερασιτέχνη αποτελεί τεράστια ευκαιρία, για το δε ποδοσφαιρικό τμήμα φαίνεται να υπερτερούν πλέον τα θετικά σημεία, τουλάχιστον με βάση τους αλλαγμένους προς το καλύτερο όρους που ανακοινώθηκαν. Ωστόσο, όπως συμβαίνει σε τέτοιες συμφωνίες, δεν αποκλείεται οι όροι να αλλάξουν ξανά.

Εξάλλου, αυτό που υπογράφηκε την Παρασκευή, είναι μνημόνιο συναντίληψης, δηλαδή ένα κείμενο που καταγράφει τις προθέσεις των εμπλεκόμενων πλευρών και που σε καμία περίπτωση δεν είναι νομικά δεσμευτικό. Αποτελεί επομένως προσχέδιο συμφωνίας και όχι τελικό κείμενο.

Επιπλέον, να ξεκαθαρίσουμε πως το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό, αργά η γρήγορα, θα γίνει. Είτε με την παρούσα είτε με κάποια μελλοντική συμφωνία, θα γίνει. Το μεγάλο διαπραγματευτικό πλεονέκτημα του Συλλόγου είναι πως πολλές από τις εμπλεκόμενες πλευρές (Δήμος και τράπεζες) έχουν ήδη πάρει θέση εδώ και χρόνια στην περιοχή (ο Δήμος έχει ξοδέψει 8 εκατομμύρια για απαλλοτριώσεις, οι τράπεζες έχουν εξαγοράσει το εμπορικό του Βωβού) και το μόνο που περιμένουν είναι το ναι των πρασίνων, προκειμένου να αρχίσουν επιτέλους να… εισπράττουν. Όσο το ναι δεν έρχεται, η περιουσία του Δήμου και των τραπεζών παραμένει ανεκμετάλλευτη.

(*Για παράδειγμα, για να λειτουργήσει το εμπορικό πρέπει πρώτα οι ιδιοκτήτες του (τράπεζες) να παραδώσουν τις νέες εγκαταστάσεις του Ερασιτέχνη με το κλειδί στο χέρι, καθώς αυτό προβλέπει ο ψηφισμένος εδώ και πολλά χρόνια νόμος της Διπλής Ανάπλασης.)

Αυτός, άλλωστε, είναι ο λόγος που ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος εγκατέλειψε το προσωπικό του πλάνο για Παναθηναϊκή Πολιτεία στο ΟΑΚΑ και δέχθηκε πρώτος -πολύ πριν τον Αλαφούζο- να εξετάσει τη λύση του Βοτανικού. «Είχα αρχίσει την προσπάθεια με το Athens Alive και για εμένα είναι η καλύτερη λύση. Παραμένει έτσι, απλώς θα καθυστερήσει. Είχαν βρεθεί ξένοι επενδυτές, αλλά η προσπάθεια αυτή ματαιώθηκε όταν δεχτήκαμε υπόγειο πόλεμο. Όταν κατάλαβα τι συμβαίνει, μετά από προτροπή του Τσίπρα άρχισα να εξετάζω το Βοτανικό. Ο Τσίπρας με έπεισε με το πάθος του ότι η Παναθηναϊκή Πολιτεία στο Βοτανικό είναι το ιδανικό. Μετά την προκήρυξη εκλογών, συναντήθηκα δύο φορές με τον Μητσοτάκη και εξασφάλισα τη δέσμευση του ότι θα γίνουν. Τώρα δεν μπορώ να φανταστώ ποιος θα κάνει κωλοτούμπα», είχε πει τον Ιούνη του 2019 ο Δ. Γιαννακόπουλος.

Όπου «πάθος Τσίπρα» βάλτε κοινή λογική: Ο Παναθηναϊκός έχει -πραγματικά- το πάνω χέρι στον Βοτανικό και το μόνο που μένει είναι να ολοκληρώσει τη “δουλειά”, αποφεύγοντας κακοτοπιές και υποχωρήσεις που θα μετατρέψουν το έργο από “game changer” σε μεσοβέζικη λύση. Εξάλλου, οι ανταγωνιστές των πρασίνων καιροφυλακτούν και η λογική λέει πως πιέζουν, ώστε το νέο γήπεδο να μη σημάνει αυτόματα και την εκτόξευση του Συλλόγου.

Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες

Έχοντας αυτά κατά νου, ας περάσουμε στην καταγραφή των αρνητικών, τα θετικά εξάλλου είναι προφανή και δεν επιδέχονται κριτικής. Ένα νέο γήπεδο αποτελεί τεράστιο δέλεαρ, το χειρότερο λάθος όμως θα είναι να χτιστεί με διαδικασίες φαστ-τρακ, με σκοπό να ικανοποιήσει συμφέροντα άλλων περισσότερο από τα συμφέροντα του άμεσα ενδιαφερόμενου.

Ενοίκιο: Αρχικά, οι διαρροές στον τύπο μιλούσαν για εμπορικές χρήσεις στον Δήμο ή για κάποιας μορφής ενοίκιο που το τοποθετούσαν κοντά στο 1 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο. Αυτό άλλαξε στην πορεία ίσως και λόγω των αντιδράσεων και μετατράπηκε στο κάπως πιο θολό «εξωτερικές εμπορικές χρήσεις στον Δήμο». Προκύπτει πάντως, πως και για τις εσωτερικές εμπορικές χρήσεις η ΠΑΕ θα πληρώνει ενοίκιο.

Update: ΓΓ του Δήμου: «Τα δικαιώματα και η ονοματοδοσία θα ανήκουν σε εμάς, όχι στον Παναθηναϊκό»

Όπως και να έχει, το οικονομικό σκέλος θα πρέπει να ξεκαθαριστεί. Ο Παναθηναϊκός παραδίδει το σπίτι του και θα πρέπει να ξέρει με σαφήνεια τους όρους της επόμενης μέρας. Αν παραδίδει την περιουσία του για να πάει νοικάρης σε κάτι καινούργιο, καλώς. Αλλά θα πρέπει να το κάνει, έχοντας πλήρη επίγνωση των όρων.

Αλαφούζος: Ίσως το μεγαλύτερο αγκάθι στην όλη ιστορία. Το νέο γήπεδο προφανέστατα ισχυροποιεί τον πρόεδρο της ΠΑΕ. Αν ο συγκεκριμένος κατάφερε να γαντζωθεί στον Παναθηναϊκό για πάνω από μια 8ετία, χωρίς να τον αγγίζουν οι μανιασμένες αντιδράσεις του κόσμου, τότε η λογική λέει πως με καινούργιο γήπεδο δεν φεύγει ποτέ! Και εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Ένας τριτο-τέταρτος Παναθηναϊκός, όπως τον μάθαμε στα χρόνια του Αλαφούζου, το μόνο που δε χρειάζεται είναι νέα “ανοίγματα”, αλλιώς κινδυνεύει. Το γήπεδο από μόνο του δεν δίνει δυναμική σε κανέναν, χρειάζεται και η αντίστοιχη διοίκηση με όραμα (και προπαντός χωρίς εξαρτήσεις) που θα ωθήσει το Σύλλογο σε εκτόξευση. Στην καλύτερη περίπτωση, ο Αλαφούζος περιμένει το γήπεδο για να μοσχοπουλήσει, όμως αυτό θα κάνει καλό αποκλειστικά στην τσέπη του ίδιου και ο Παναθηναϊκός θα βρεθεί μπλεγμένος με επενδυτές (πιθανότατα από το εξωτερικό), οι οποίοι θα επιλεχθούν όχι με βάση το όραμα ή τις ικανότητες, αλλά με βάση το πόσο μεγάλο κέρδος μπορεί να βγάλει ο νυν ιδιοκτήτης από μια ομάδα την οποία ταλαιπωρεί εδώ και χρόνια και την οποία δεν δίστασε να χαρακτηρίσει πρόσφατα ως «ατύχημα».

Χωρητικότητα: Ο νόμος επιτρέπει ανέγερση γηπέδου 40 χιλιάδων θεατών. Αν προσέξει κανείς τα δημοσιεύματα ωστόσο, θα καταλάβει πως τελικά πάμε στη συμβιβαστική λύση των 35 χιλιάδων (ίσως και λιγότερο) κι αυτό πιθανότατα για να μην υπάρχουν έντονες αντιδράσεις από τους ανταγωνιστές, όπως ο Ολυμπιακός που λόγω των συντελεστών δόμησης στο Φάληρο δεν μπόρεσε να χτίσει κάτι μεγαλύτερο από τις περίπου 33 χιλιάδες θέσεις. Επειδή, όμως, μία φορά φτιάχνει κανείς γήπεδο (και μένει με αυτό για πολλές δεκαετίες), καλό θα ήταν για το «τριφύλλι» να κυνηγήσει το μάξιμουμ, μιας και οι έξτρα 5 χιλιάδες θέσεις μόνο χαμένες δεν πρόκειται να πάνε τόσο για τον κόσμο της ομάδας όσο και για τα ταμεία της.

Αποτέλεσμα: Το μπάτζετ του ποδοσφαιρικού γηπέδου έχει οριστεί στα 72 εκατομμύρια ευρώ. Από τη στιγμή που θα χρησιμοποιηθεί η παλιά μακέτα (στα πρότυπα του Ντραγκάο), αφού πρώτα επικαιροποιηθεί, πρέπει να διασφαλιστεί η ποιότητα του αποτελέσματος. Το Ντραγκάο, με χωρητικότητα 50 χιλιάδων και χωρίς πάνω διαζώματα στα “πέταλα”, όπως προβλέπει η μελέτη του Παναθηναϊκού, χρειάστηκε 98 εκ. ευρώ για να χτιστεί. Ο προϋπολογισμός του έργου στον Βοτανικό παραπέμπει σε κάτι πιο κοντά στο γήπεδο Καραϊσκάκη (60 εκ. ευρώ), παρά στην έδρα της Πόρτο.

Τι θα γίνει στη ΓΣ;

Η στάση της συνέλευσης των μελών του Α.Ο είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα κριθεί στον «δημόσιο διάλογο». Ο βασικός κορμός όσων έχουν δικαίωμα ψήφου (έχουν δηλαδή την ιδιότητα του μέλους για πάνω από 1 ημερολογιακό έτος, άρα δεν την απέκτησαν φέτος) αποτελείται κυρίως από οργανωμένους, “παλιούς” Παναθηναϊκούς, φίλους του Ερασιτέχνη και γενικότερα κόσμο ιδιαίτερα ενεργό και καλά πληροφορημένο. Το συγκεκριμένο “κοινό” αυτή τη στιγμή δείχνει να γέρνει προς το όχι και πιθανότατα θα προσέλθει στη συνέλευση ζητώντας ισχυρές εγγυήσεις.

Από την άλλη μεριά, υπάρχει ο πρόεδρος, Παναγιώτης Μαλακατές, και μέλη της επιρροής του. Ο Μαλακατές είναι χρόνια στον σύλλογο και προέρχεται από οικογένεια Παναθηναϊκών. Θα στηρίξει το ναι και θα ζητήσει από τη συνέλευση να κάνει το ίδιο. Το “χαρτί” του είναι πολύ ισχυρό, καθώς πέραν του ονόματος έχει και μια πολύ καλή -για τον Ερασιτέχνη- πρόταση. Όμως, δεν εκπροσωπεί μόνο τα τμήματα του Ερασιτέχνη, αλλά ολόκληρο τον Παναθηναϊκό ως οργανισμό, καθώς ηγείται της μάνας του Συλλόγου. Αυτός κρατάει τα κλειδιά. Και με βάση το εθιμικό δίκαιο, αλλά και πρακτικά, αφού για τον Βοτανικό αυτός αποφασίζει (για την ακρίβεια η ΓΣ), όχι η ΠΑΕ.

Φαίνεται, πάντως, πως ο Μαλακατές θα θέσει διλλήματα στη ΓΣ. Ήδη σε συνέντευξή του στο sdna έκανε λόγο για διοίκηση πρωτοδικείου στον Ερασιτέχνη σε περίπτωση που δεν εγκριθεί το έργο. Και ίσως να έχει δίκιο, όμως δεν εκλέχθηκε με αυτή τη ρητορική, ότι δηλαδή το έργο είναι μονόδρομος, αλλά την υιοθετεί τώρα, κάτι που ενδέχεται να δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερη καχυποψία στον κόσμο του «τριφυλλιού». Άλλωστε, αν μια πρόταση είναι πραγματικά καλή, τότε δε χρειάζονται διλλήματα για να περάσει.

Εν κατακλείδι, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική απόφαση και απαιτείται τουλάχιστον εντιμότητα από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές, μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και υπόγεια παιχνίδια εξουσίας. Απαιτείται μια ξεκάθαρη πρόταση, χωρίς αστερίσκους και θολά σημεία, ανάλογη του μεγέθους του συλλόγου και της περιουσίας που καλείται να παραχωρήσει στο ελληνικό δημόσιο.

Leave a Reply

%d bloggers like this: