January 7, 2021

Ανασχηματισμός ΝΔ: Ο Μητσοτάκης χάνει τον έλεγχο

Μια μέρα πριν τον ανασχηματισμό, ο Άδωνις Γεωργιάδης δήλωνε σε τηλεοπτική του εμφάνιση πως δεν έχει ακούσει τίποτα σχετικό. Οι δημοσιογράφοι τον διαβεβαίωναν, ωστόσο, πως ανασχηματισμός θα γίνει και πως δεν χρειάζεται να ανησυχεί, καθώς “ακούγεται” πως θα μείνει στη θέση του. Κι έτσι έγινε. Κάτι θα ήξεραν, για να το λένε.

Μια μέρα μετά, ο Άδωνης Γεωργιάδης παρέμενε στη θέση του παρά το γεγονός πως έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετά μπρος – πίσω την τελευταία περίοδο, λέγοντας πράγματα που είτε αναιρέθηκαν στη συνέχεια (από τον ίδιο ή από την πραγματικότητα) είτε εξέθεσαν τον πρωθυπουργό και την κυβερνητική πολιτική, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ χρέωσε τη δεινή επιδημιολογική κατάσταση στην οποία περιήλθε η πόλη σε επιλογή της κυβέρνησης, κόντρα μάλιστα στις εισηγήσεις των λοιμωξιολόγων.

Θα περίμενε κανείς πως έχει -τουλάχιστον- έργο να παρουσιάσει στο υπουργείο του, αυτό της Ανάπτυξης, όμως ακόμα και η προεκλογική του σημαία, η επένδυση στο Ελληνικό, μοιάζει να έχει κολλήσει. Αφού λοιπόν εκθέτει συχνά το κόμμα του στο επικοινωνιακό κομμάτι κι αφού δεν διαπρέπει κιόλας στο υπουργείο του, γιατί μένει; Πιθανότατα για να διασφαλιστεί πως θα καθίσει φρόνιμα και δεν θα υπονομεύσει την πρωθυπουργία Μητσοτάκη. Όμως, ο Άδωνης έχει αρχηγικές βλέψεις. Το απέδειξε θέτοντας υποψηφιότητα για την αρχηγία της ΝΔ στις εσωκομματικές του 2015-16, παρόλο που ήταν φανερό πως βιάζεται και πως δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του. Τότε, έχασε. Κέρδισε όμως κάτι σημαντικό: από εκεί που θεωρούνταν παρείσακτος και μεταγραφή του Σαμαρά, έγινε εν μία νυκτί παράγοντας και, βέβαια, αντιπρόεδρος σε μια ΝΔ που έχανε με γοργούς ρυθμούς τα “καραμανλικά” της στοιχεία.

Αμετακίνητα έμειναν και άλλα στελέχη που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο χάλασαν την εικόνα της κυβέρνησης Μητσοτάκη ή κατηγορήθηκαν (από δεξιά μάλιστα μέσα) πως έχουν δική τους ατζέντα και δεν είναι “ομαδικοί παίκτες”, όπως η Νίκη Κεραμέως που κατάφερε να στρέψει εναντίον της ακόμα και τους γαλάζιους συνδικαλιστές με τις πολιτικές της στο Παιδείας.

Αμετακίνητη και η Λίνα Μενδώνη που θεωρείται ανεπιθύμητη από μεγάλο μέρος των εργαζόμενων στον χώρο του πολιτισμού, ενώ παράλληλα είναι ακόμα νωπή η οργή που προκάλεσε με την απόφασή της να τσιμεντώσει την Ακρόπολη.

Αμετακίνητος και ο Βασίλης Κικίλιας, που πήρε το βάπτισμα του πυρός από τον Αντώνη Σαμαρά, ως υπουργός Δημόσιας Τάξης το 2014. Κι αυτό παρά τις όποιες παλινωδίες στη διαχείριση της πανδημίας και παρά τις φήμες πως υπήρξαν έντονες διαφωνίες μεταξύ του τριγώνου πρωθυπουργός – λοιμωξιολόγοι – υπουργός Υγείας, ειδικά κατά τη διάρκεια του δεύτερου κύματος και της έκρηξης των κρουσμάτων.

Η έταιρη “μεταγραφή Σαμαρά” μετά τον Άδωνη, ο Μάκης Βορίδης, από τα φυτώρια του ΛΑΟΣ και του Γιώργου Καρατζαφέρη κι αυτός, βλέπει τον ρόλο του να αναβαθμίζεται: από το άχαρο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης περνά πλέον σε ρόλο υπουργού Εσωτερικών. Κι αν οι φήμες για εκλογές κάπου κοντά στο καλοκαίρι ευσταθούν, τότε θα είναι αυτός που θα οδηγήσει το κόμμα του αλλά και την χώρα ολόκληρη μέσα από το μονοπάτι της προεκλογικής και εκλογικής διαδικασίας. Η δική του αναβάθμιση μοιάζει δίκαιη, μιας και η προθυμία του να υπερασπιστεί το κυβερνητικό έργο είναι παραπάνω από εμφανής. Έχει αποφύγει τις γκέλες τύπου Γεωργιάδη, όμως έχει από πίσω του ένα παρελθόν που τον ακολουθεί και δεδομένης της δημόσιας εισήγησής του για «στρατηγική ήττα» των πολιτικών αντιπάλων της ΝΔ, ενδέχεται να δεχθεί πυρά για τις όποιες επιλογές του από δω και πέρα, ειδικά αν ισχύουν οι φήμες που αποδίδουν την απομάκρυνση Θεοδωρικάκου από το Εσωτερικών, στην άρνηση του τελευταίου να υιοθετηθούν μέθοδοι “τύπου Palantir” με σκοπό την εκλογική νίκη.

Σε κάθε περίπτωση, τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκπροσωπεί ο Μάκης Βορίδης είναι λίγο – πολύ γνωστά. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην δικηγορική του δραστηριότητα και θα καταλάβει. Πρόκειται για επιχειρηματικά συμφέροντα που στήριξαν μέχρι τέλους τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις εκλογές του 2019, όμως ήδη οι πρώτες δυσαρέσκειες είναι ορατές και δειλά – δειλά ακούγονται και οι πρώτες φωνές κριτικής προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού (αλλά και συγκεκριμένων υπουργών) από τα αντίστοιχα μέσα ενημέρωσης. Ποιος θα είναι ο ρόλος του Βορίδη αν υπάρξει σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ κυβέρνησης και οικονομικών παραγόντων; Η “λίστα Πέτσα”, εξάλλου, δεν ήταν αρκετή για να καλύψει τις ορέξεις τους και για αυτό κάποιοι επέστρεψαν τα χρήματα πίσω, επιδεικτικά.

Σε όλα αυτά προσθέστε την υφυπουργοποίηση ακόμα και της Βούλτεψη και θα καταλάβετε πως βασικό χαρακτηριστικό του ανασχηματισμού ήταν η ενδυνάμωση της πτέρυγας Σαμαρά, που ωστόσο βάλλει νύχτα – μέρα κατά του πρωθυπουργού μέσω του “σαμαρικού” antinews, διακηρύσσοντας πως η Δεξιά θα ρίξει τα νεοφιλελεύθερα αδέρφια και μη διστάζοντας να χαρακτηρίσει τον Μητσοτάκη χειρότερο του Τσίπρα. Φαινομενικά, μοιάζει ορθή επιλογή το να καθησυχάζεις τον εσωκομματικό σου αντίπαλο, μόνο που πιθανότατα δεν οδηγεί πουθενά: τα “μαχαίρια” έχουν βγει και δύσκολα μπαίνουν πάλι μέσα.

Από την άλλη, η καραμανλική πτέρυγα (που φέρεται με σχετική ευγένεια στον πρωθυπουργό) μοιάζει αρκετά παραγκωνισμένη και σίγουρα ο ανασχηματισμός δεν την ενίσχυσε, το αντίθετο. Κάποιες πρωτοβουλίες του κορυφαίου καραμανλικού, Νίκου Δένδια, και κάποιες διαφοροποιήσεις του εντός του κοινοβουλίου, όπου δεν έλειψαν ακόμα και οι φιλοφρονήσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, μαρτυρούν αρχηγικές βλέψεις εκ μέρους του Δένδια και σίγουρα ενοχλούν τον Μητσοτάκη, ακόμα περισσότερο όμως ενοχλούν τον Σαμαρά και όσους βρέθηκαν μπλεγμένοι στη “θύελλα Νοβάρτις”. Κατά τα λοιπά, αν εξαιρέσει κανείς τον Κώστα Καραμανλή (του Αχιλλέα), το καραμανλικό στοιχείο εκλείπει και τονώνεται το σαμαρικό, αυτό που -σημειωτέον- έφτασε κάποτε τη ΝΔ στο φτωχό 18%.

Κατά τα λοιπά, ο ανασχηματισμός δεν χαρακτηρίστηκε από μεγάλες ανακατατάξεις. Κυρίως, υποχώρησαν οι τεχνοκράτες για να αξιοποιηθούν οι βουλευτές, κάτι που δείχνει πως λογικά πάμε σε εκλογές το επόμενο διάστημα.

Άρα η εικόνα που μένει είναι πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται σε μια επικίνδυνη ακροβασία.

Αδύναμος να καθαιρέσει υπουργούς που αποτελούν πλήγμα στο πρωθυπουργικό του προφίλ και αναγκασμένος να υποκύπτει στην πτέρυγα Σαμαρά (ο οποίος όχι μόνο “έριξε” τον πατέρα Μητσοτάκη, αλλά φαίνεται να απειλεί εδώ και καιρό πως θα “ρίξει” και τον γιό), καταλήγει σε ένα ιδιαίτερα μεγάλο κυβερνητικό σχήμα, αθετώντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για μικρό και ευέλικτο υπουργικό συμβούλιο, χάνοντας εν τέλει και την εμπιστοσύνη των αποκλειστικά δικών του ψηφοφόρων που πίστεψαν σε μια σύγχρονη και μεταρρυθμιστική κυβέρνηση.

Όλα αυτά συνθέτουν το πορτρέτο ενός πρωθυπουργού που βρίσκεται σε ομηρία, αδυνατώντας να επιβληθεί στα πολιτικά ή οικονομικά λόμπι που τον στήριξαν. Το αποτέλεσμα είναι να καταφεύγει σε επιλογές που δεν μοιάζουν δικές του και πιθανότατα δεν θα λειτουργήσουν προς όφελός του.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες η “μάχη του κέντρου”, στην οποία ο Κ. Μητσοτάκης είχε ποντάρει για να γιγαντώσει το πολιτικό του κεφάλαιο, δείχνει να χάνεται και η ΝΔ οδεύει προς ακόμα δεξιότερη μετατόπιση, κάτι που αφενός θα είναι πεδίο δόξης λαμπρό για πολιτικούς όπως ο Άδωνις, ο Βορίδης, ο Σαμαράς, ο Μπογδάνος, ο Πλεύρης (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, επίσης αναβαθμίστηκε και ανέλαβε ανα­πλη­ρω­τής κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκ­πρό­σω­πος) και αφετέρου θα αφήσει ελεύθερο τον ζωτικό χώρο του κέντρου για πολιτικούς σχηματισμούς που πιθανώς θα θελήσουν να τον καλύψουν.

Όπως και να ‘χει, ο πρωθυπουργός δείχνει εγκλωβισμένος και η πορεία τόσο του ίδιου όσο και της κυβέρνησης μοιάζει συνυφασμένη με αποφάσεις που θα παρθούν σε κέντρα εξουσίας που εδρεύουν εκτός του Μεγάρου Μαξίμου.

Κι όλα αυτά με ορίζοντα το Μάιο ή τελοσπάντων το καλοκαίρι, όταν και -όπως μαρτυρά ο ανασχηματισμός και ειδικά η αναβάθμιση των μέχρι πρότινος “ριγμένων” βουλευτών- το τρέχων κυβερνητικό σχήμα θα κατέλθει στη μάχη του σταυρού.

Leave a Reply

%d bloggers like this: